Van het platteland naar de stad
Anne Hijstek is geboren (1955) en getogen in Lochem. Ze woonde met haar ouders en zus.
Na de middelbare school ging Anne naar Enschede voor de opleiding tot kleuterleidster. Het eerste jaar reisde ze op en neer vanuit Lochem. In het tweede jaar verhuisde ze naar Enschede. Die overstap naar zelfstandigheid en vrijheid beviel haar goed.
Anne ging na de opleiding door voor de hoofdakte kleuteronderwijs en combineerde het studeren met een baan als kleuterleidster.
Na het behalen van haar hoofdakte ging ze verder studeren. Het werd de opleiding pedagogiek in Nijmegen. Daar had ze een fijne studententijd. Ze had belangstelling voor politiek en was maatschappelijk betrokken.
Ze verhuisde naar Utrecht om samen te kunnen wonen met vriend Herman. Ze koos bewust voor het gemeenschappelijk wonen in een woongroep. ‘Je deelt veel met elkaar, je experimenteert op veel gebieden. Uit die tijd heb ik goede vriendschappen overgehouden.’
Ze kreeg een baan bij buurthuis De Lauwer in watertoren De Lauwer, in de binnenstad van Utrecht. Ze werkte er o.a. in de peuterspeelzaal van het buurthuis, met kinderen die opgroeiden in een gemêleerde wijk. Het was een heel andere wereld dan die ze kende vanuit haar jeugd.
Over het contact met de kinderen, hun ouders, de buurtbewoners, de collega’s: ‘Ik heb er heel veel geleerd en het heeft mij deels gevormd.’
Terug naar het oosten
Het leven in een drukke stad en het werken in een levendige buurt betekende ook: heel veel indrukken.
Na een aantal jaren kwam bij Anne het verlangen om terug te keren naar het oosten. Naar meer ruimte en rust, groen, en een moestuin.
Anne zocht en vond een baan in Brummen als groepsleidster in het kindertehuis (jeugdzorg) Klein Engelenburg. Dat betekende ook: woonruimte zoeken. Het liefst een huis of een deel van een huis op het platteland.
Anne en haar partner Herman plaatsten een advertentie in een regionaal blad. Daarop reageerde een echtpaar uit Voorst. Zij woonden, samen met hun twee kinderen, in een heel groot huis. Er was ruimte genoeg om een deel van het huis te verhuren.
Het klikte onderling en dus verhuisden ze van Utrecht naar Voorst. Ook hier ontstond een soort van groepswonen. Ze aten gezamenlijk en deelden verschillende activiteiten van feestvieren tot samen op vakantie.
Toen de verhuurders hun huis om diverse redenen wilden verkopen, zijn ze met z’n allen gaan zoeken naar aan ander huis met veel ruimte buiten. Want uiteraard moesten ook de geiten, kippen, paarden en het andere vee mee. Zo kwamen ze met zijn zessen terecht in de Ariensstraat in Steenderen. Het woongroep gebeuren zette zich voort.
Anne zocht inmiddels naar ander werk omdat het werken in de jeugdzorg veel energie vroeg. Ze kreeg een baan als peuterspeelzaal leidster in Buurthuis De Uitwijk in Zutphen. Daar heeft ze een geweldige tijd gehad.
Wonen in Bronkhorst
Toen Anne zelf zwanger werd, werd de drang naar een eigen nest met een eigen huishouden steeds groter. Ze wilde graag ruimte voor haar eigen gezin. Nadat hun dochter geboren was, zochten ze in de omgeving naar een eigen woning en vonden die in Bronkhorst. Dat is inmiddels 37 jaar geleden. In Bronkhorst zijn ook nog twee zonen geboren.
In Bronkhorst heeft Anne zich vanaf het begin heel erg welkom, thuis en veilig gevoeld. Voor de kinderen was het een fijne plek om op te groeien samen met de buurtkinderen.
‘Er is veel saamhorigheid. Natuurlijk is het belangrijk dat je als ‘nieuwkomer’ meebeweegt in de bestaande gemeenschap. Meedoen met de rituelen, zoals bijvoorbeeld de kermis, en het buurtmaken.’
Anne woont er nog steeds met heel veel plezier.
Docent Aventus
Anne zocht naar meer uitdaging in haar werk en kreeg een baan in de gemeente Rheden. Bij Stichting Welzijn Rheden begeleidde ze leidsters in de kinderopvang. Op een gegeven moment wilde ze het onderwijs in en schreef ze een open sollicitatie naar Aventus (MBO) in Zutphen.
Met al haar kennis en ervaring werd ze aangenomen als docent bij de sector Welzijn en Zorg, opleiding SPW en de opleiding Helpende. Ze gaf onderwijs in vakken als omgangskunde (sociale vaardigheden) en handvaardigheid. Het mentoraat was een boeiend onderdeel van haar takenpakket.
Anne, zelf ook best creatief, kon daar haar ei kwijt . Zij heeft ook op die werkplek gedurende 20 jaar veel meegemaakt, lief en leed gedeeld en plezier gehad met de studenten en collega’s.
Ze heeft nog het staartje van het digitaal onderwijs meegemaakt vanwege corona. Die periode vond ze echt niet fijn. Niet alleen voor haarzelf maar vooral voor de studenten. De studenten misten met name het onderlinge contact en het elkaar ontmoeten.
Vier jaar geleden ging Anne met pensioen. Haar afscheid was hartverwarmend, ze heeft het gelukkig goed kunnen afsluiten. Ze was intussen wel ‘klaar’ met de constante veranderingen binnen het onderwijs. Om de paar jaar was er wel weer een andere visie of een nieuwe methode.
De laatste jaren heeft Anne als een van de vertrouwenspersonen binnen Aventus gefunctioneerd.
CineKei en ander vrijwilligerswerk
Anne geniet enorm van haar pensioen. Sinds drie jaar is Anne vrijwilligster in het Buurtzorghuis (hospice) in Warnsveld. Ze is ook al 35 jaar lid van een koor in Zutphen (Collegium Vocalen Zutphen, CVZ).
Anne houdt van handwerken, met name van draadjes. Ze wandelt regelmatig dag wandelingen en werkt met plezier buiten in de tuin.
Ze is twee jaar geleden gevraagd om mee te denken en te doen met het CineKeiTeam, dat bestaat uit vier leden. Anne haar taak is naast het bespreken van de filmkeuzes, het schrijven van de alternatieve tekst over de film voor in de Nieuwsbrief. De officiële titel en beschrijving van de film mogen immers, vanwege de licentie, niet openbaar gepubliceerd worden. Anne zorgt voor de catering inkopen voor de filmavonden.
Anne en haar man hebben drie kleinkinderen, van 11, 4 en 2 jaar. En een vierde op komst. Ze passen regelmatig op.
De Kei
Anne is heel positief over De Kei. ‘Het is zo’n mooi en laagdrempelig gebouw. Het wordt geweldig onderhouden. Als organisatie is het heel goed georganiseerd met aandacht en zorg voor de bezoekers en alle vrijwilligers. Het aanbod van activiteiten is enorm, voor iedereen is er wel wat te doen. Een mooie aanwinst in het hart van het dorp.’
Anne komt door CineKei regelmatig met veel plezier in De Kei. Ze is wellicht van plan om in de toekomst iets te gaan doen, bijvoorbeeld een bewegings- of creatieve activiteit.