Even voorstellen: Faïska Wissink

Een eigen huis…..
Precies zes maanden woon ik nu in Steenderen, maar al ruim twee jaar kom ik hier over de vloer. Ik woon namelijk op de Punderink. Bij de meeste mensen wel bekend als dat bouwproject dat zo ontiegelijk lang duurt. Gelukkig is het huis dat er nu staat wel echt een lekker huis. En ben ik bezig met een heerlijke tuin met een vijver, een kabbelende beek, een muurkas, een vuurpit en een moestuin. Samen met mijn man en onze dochter van 11 woon ik hier. Dochter Bella heeft de laatste twee jaren van de lagere school nog op de Pannevogel mogen doen en mijn man gaat elke dag op de fiets naar zijn werk in Zutphen.

Team Communicatie van De Kei en zo
Ik vul mijn dagen met wat helpen bij de bieb op school, meedenken met de activiteiten van KeiKids en verder fotografeer ik graag de evenementen in en rond het dorp. Soms schrijf ik er dan ook een leuk verhaaltje bij. Zo kwam het dat ik daarmee al twee keer in Contact stond.
Bij het team Communicatie van De Kei help ik met het plaatsen van berichten op de sociale media. Door deze activiteiten ken ik al een hoop mensen in het dorp en voelt het alsof ik hier al mijn hele leven woon.

Wat eraan vooraf ging
Het was een lange kronkelige reis om hier te komen. Geboren in Borculo, opgegroeid in Zutphen, uitstapjes naar San Diego en Aruba, geluk zoeken in Lochem en dan toch weer terug naar Zutphen. Met als wens een huisje in de bossen in Zweden, maar manlief vond dat wel wat te ver, uiteindelijk neergestreken in Steenderen.

Steenderen: fijn dorp om te wonen
En ik vind het hier fijn. Even een praatje aan de kassa bij de Plus, appels plukken bij Horstink, de WAKKA tocht meelopen en vogelschieten bij de kermis.
En als je door het dorp rijdt met de auto, als je elkaar dan moet passeren altijd even dat wijsvingertje vanaf je stuurwiel omhoog naar elkaar. ‘Ja ik zag jou, dank voor de ruimte, volgende keer ga jij eerst, verder alles goed, groeten aan je vrouw’ zegt dat ene vingertje. Laatst reed ik in Zutphen en liet iemand mij voor. Ik stak mijn wijsvinger omhoog maar hij keek niet naar mij. ‘Oeps’, dacht ik, ‘hier in de stad doen ze dat niet. Jammer. Nee, doe maar dit fijne dorp. Hier voel ik mij thuis.’