Interview Heidi Vredegoor-Gerritsen

Voor velen in het dorp is zij waarschijnlijk een bekend gezicht; Heidi Vredegoor. Van zwembad tot peuterspeelzaal, van buitenschoolse opvang tot de sporthal, Heidi kun je overal tegenkomen.
Ze vertelt hier over tijdens dit interview en over alle andere dingen die haar bezighouden.

Geboren en getogen
Heidi is in het ziekenhuis in Doetinchem geboren, maar de eerste twee jaar van haar leven woonde zij met haar ouders en oudere broer en zus in Wehl.
Daarna verhuisde het gezin naar ‘s-Heerenberg waar zij de rest van haar jeugd doorbracht. Zowel haar lagere- als haar middelbare school doorliep zij in ‘s-Heerenberg. Voor de opleiding Agogisch Werk ging Heidi naar Doetinchem.

Sport
Heidi was een echte sportieveling. Zij zwom vier keer per week en zat vanaf de kleuterschool t/m haar 18e jaar op turnen.
Turnen deed zij op hoog niveau en ze beleefde daar veel plezier aan. Zij deed zelfs mee aan regionale wedstrijden en gooide daar hoge ogen. De keerzijde van het intensieve trainen was dat Heidi op haar 18e noodgedwongen moest stoppen met turnen. Haar tussenrugwervels waren toen al versleten en daar was niks meer aan te doen. Dat was een enorme klap voor haar om zo jong haar favoriete sport op te moeten geven.
Tot op de dag van vandaag is haar rug een gevoelige plek.

Heidi gaat internationaal
Op haar 14e kreeg Heidi verkering met een Duitse jongen. “We woonden tenslotte in de grensstreek dus dat was helemaal niet raar.” Toen Heidi rond haar 18e wilde gaan werken, is zij in Duitsland gaan wonen bij de ouders van haar vriend en heeft daar een baan gevonden in een grote kabelfabriek.
De verkering hield na ruim zes jaar helaas geen stand, maar Heidi had geen zin om weer bij haar ouders te gaan wonen. Dus besloot zij op haar 21e om in haar eentje naar Israël te vertrekken en in een kibboets te werken als vrijwilliger. “Dat was een heel bijzondere ervaring”.
Na een half jaar keerde zij terug naar Nederland, woonde een tijdje op een camping in Wehl en kreeg een baan in de metaaldraaierij in ‘s-Heerenberg.
Totdat……zij haar huidige man leerde kennen.
En toen ging het snel; ze ging bij hem wonen in Zutphen, het stel trouwde binnen een jaar, zij verhuisden naar Steenderen en in 1997 werd hun eerste zoon Nick geboren. Twee jaar later kwam zoon Tom ter wereld.

Nijntje Pluis, het zwembad en andere bezigheden
Eenmaal gesetteld in Steenderen ging Heidi werken bij peuterspeelzaal Nijntje Pluis. Daar heeft zij zes jaar met veel plezier gewerkt. De uitspraak van Heidi: “Werken met kinderen vind ik heel erg leuk, omdat dat mijn specialiteit is”, komt regelmatig terug tijdens het interview. En als Heidi daarover vertelt, zie ik haar enthousiasme. Na Nijntje Pluis heeft Heidi de overstap naar het zwembad gemaakt. Ook daar heeft zij zich volledig voor ingezet. Zij gaf o.a. zwemles, aquajogging, was badmeester, aanspreekpunt en hielp mee aan het onderhoud van het zwembad. Kortom, zij was overal inzetbaar en een alleskunner. Wat Heidi iets minder goed kon was ‘nee’ zeggen. Door haar vrolijke en enthousiaste houding nam zij iets teveel hooi op haar vork wat helaas resulteerde in een burn-out.

Gas terug nemen
Een jaar lang heeft Heidi thuisgezeten, heeft ze hard aan zichzelf gewerkt en is weer boven komen drijven (om in zwembadtermen te blijven). Achteraf is ze dankbaar voor alle levenslessen die de burn-out haar gegeven heeft. “Ik zeg niet op alles wat ik leuk vind meteen weer ‘ja’. Ik maak mijn keuzes nu veel bewuster, kies voor wat bij mij past en wat ik aankan en dat voelt goed.”
Inmiddels is dit bezige bijtje weer, met mate, actief. ” Ik ben teruggekomen bij het zwembad onder aan de ladder. Ik maak nu schoon, ook in de sporthal. Op rustige momenten en lekker in mijn eentje. Ik zie het als sporten: ik ben in beweging zonder naar de sportschool te moeten.” In de zomermaanden is zij ook twee keer per week toezichthouder. Dan zit ze gezellig met een collega op de hoge stoel en waakt over de veiligheid van de zwemmers onder zich.
Daarnaast werkt zij 3 middagen in de week in de buitenschoolse opvang Het Holthuisje in Toldijk. Want ja, werken met kinderen is nou eenmaal haar specialiteit……

KeiKids
Via een goede vriendin is Heidi twee jaar geleden bij De Kei betrokken geraakt. Met een aantal andere vrijwilligers organiseert zij hele leuke activiteiten voor de kinderen uit het dorp.
“Spooktochten, vossenjacht, seizoensactiviteiten, lampionnen maken, enz., enz. Laatst zijn we zelfs gaan lasergamen in de sporthal. Dat was een groot succes en binnenkort wordt dat nog eens herhaald!”
De activiteiten worden goed bezocht, de kinderen zijn enthousiast . Heidi zegt: “Ik ben daar een klein onderdeeltje van en daar ben ik best trots op.”

Kijk op De Kei
“Mijn jongens hebben hier op de lagere school gezeten en nu mag ik deel uitmaken van dit gebouw voor andere kinderen. Dat vind ik heel leuk, omdat dat mijn specialiteit is…. De Kei is een grote meerwaarde voor het dorp. Ik hoor zoveel positieve verhalen, daaraan merk je hoe het in het dorp leeft. En dat maakt mij extra enthousiast om mijn steentje bij te mogen dragen.
En….ik word binnenkort oma van mijn eerste kleinkind. Ik ben nu al trots! Ik hoop dat zij, als ze wat groter is, ook mag meegenieten van de activiteiten van De Kei.”

Misschien vindt je de volgende berichten ook leuk: