Interview Chris Meeuwissen

Iedereen die wel eens op maandagochtend in De Kei komt, ruikt de geur van heerlijke versgebakken koekjes. Dan weet je zeker; Chris Meeuwissen (samen met Wilma Aalderink) is weer aan de slag.
Maar hoe komt het dat een man die voor zijn werk altijd in de zorgverzekeringen heeft gezeten, zo’n goede ‘Koekebakker’ is?
Dat en nog veel meer ga ik het komend uur aan Chris vragen.
Ook nieuwsgierig naar wie Chris is?

Geboren en getogen
Chris is in 1950 geboren in Velp als tweede zoon in het gezin Meeuwissen. Na hem kwamen er nog drie broers. Op zijn moeder na, was het een echt mannenhuishouden.
In 1905 opende zijn grootvader een bakkerij in Velp, die later werd overgenomen door Chris’ vader. Tot op de dag van vandaag bestaat de bakkerij nog steeds. Inmiddels is het familiebedrijf overgenomen door de jongere broer van Chris.
Zijn ouders werkten hard in de bakkerij en de kinderen hielpen na schooltijd altijd een handje mee, zoals dat vaak gaat in een gezin met een eigen bedrijf.
Toen Chris naar de middelbare school in Arnhem ging, verliep dat iets anders dan verwacht. Lachend zegt hij: “Ik heb elke klas bijna drie keer gedaan”.

Eigen gezin
Later probeerde hij het nog via de avondschool, maar stopte zijn ‘schoolcarrière’ zonder diploma.
Op zijn zestiende is Chris in loondienst bij zijn vader in de bakkerij gaan werken. Rond die leeftijd werd hij zelf voor het eerst vader en daarmee kostwinner. Het jonge gezin kon gelukkig boven de bakkerij gaan wonen. Er werden nog twee kinderen geboren en het gezin verhuisde uiteindelijk naar Arnhem.
Chris ging daar in een fabriek werken, heeft nog even getwijfeld of hij toch de bakkerij zou overnemen maar besloot anders.

Zorgverzekering
In 1974 nam zijn loopbaan een andere wending.
Hij kreeg een baan bij een ziektekostenverzekeringsmaatschappij. Dat was destijds nog opgesplitst in ziekenfonds- en particulier verzekerden. Chris hield zich bezig met de afdeling ziekenfonds- buitendienst. Hij haalde de premies en formulieren op bij mensen thuis en verrichtte administratieve taken.
Na een aantal jaar ging hij werken in de binnendienst. Hij zorgde voor de verstrekkingen en de financiën.
Omdat het zijn werkgever opviel dat Chris beschikte over een helder analytisch vermogen en een goed logisch inzicht, kwamen er steeds meer taken en verantwoordelijkheden op zijn bordje.
Zijn baan gaf hem veel voldoening. “Ik was dan misschien geen hoogvlieger op school en spreek ik geen enkele taal buiten de grens, maar geef mij cijfers en complexe financiële situaties en ik ben je man”.
Naast zijn werk, soms weekenden lang, heeft Chris altijd nog vele uren bijgesprongen in de bakkerij van zijn broer.

Van Arnhem naar Rha
In 1994 verhuist het gezin naar een prachtige woonboerderij in Rha.
Zijn zoon is in het ouderlijk huis in Arnhem blijven wonen, zijn ene dochter verhuisde naar Alkmaar en zijn andere dochter is in een eigen deel van de woonboerderij gaan wonen en stichtte daar haar eigen gezin. Inmiddels is Chris een trotse overgrootvader van achterkleindochter Saar.
Chris’ laatste standplaats van zijn werk was in Wageningen. Helaas werd zijn vrouw in die tijd ernstig ziek. Chris kreeg gelukkig de mogelijkheid van zijn baas om veel thuis te werken. Dat gaf hem de tijd en ruimte om er zoveel mogelijk voor zijn vrouw te kunnen zijn.
In 2019 is zijn vrouw overleden na een lang ziekbed. Dat was uiteraard een heel verdrietige periode.

Postduiven
Naast dat Chris jaren lang elke dag zwom, in de zomer in het buitenbad en in de winter binnen en de heerlijke wandelingen met zijn hond Moos, heeft Chris nog een andere passie; postduiven.
Daar gaat veel tijd inzitten. Hij heeft er maar liefs ruim tachtig. En vol liefde worden deze duiven bij hem gekweekt, verzorgd, gevoerd, getraind en al wat daarbij komt kijken. Hij vliegt gemiddeld zestig wedstrijden per jaar en gaat er iedere keer op vooruit. Nou ja, zijn duiven dan….. Uiteraard mede door al zijn inspanningen en goede verzorging. Wist je dat zijn duiven 80 tot 120 km per uur kunnen vliegen?

Koekjes bakken
Op een dag vroeg Geert Postma hem of hij op de maandagochtenden tijd en zin had om samen met Wilma Aalderink koekjes voor De Kei te bakken. En hoewel hij een druk leven heeft, hoefde hij hier niet lang over na te denken en zei: “Ja”.
Sindsdien is er een grote bak gevuld met heerlijke koekjes waar de rest van de week van gesmuld wordt. Maar ja, wat wil je ook als je de zoon van de bakker in de keuken zet.
Verder komt Chris eigenlijk niet in De Kei voor andere activiteiten. “Geen tijd want ja, de duiven hè?”.

Kijk op De Kei
Chris is blij dat De Kei er is en dat er zoveel verschillende activiteiten worden aangeboden.
“Wat ik persoonlijk mis aan het dorpshuis is een ‘huiskamer’ waar iedereen binnenvalt. Kop koffie, krantje lezen, de dagelijkse zaken doorspreken of wat dan ook. Dat zou een aparte kamer moeten zijn waar een soort stamkroeggevoel is. Het is hartstikke leuk wat hier allemaal is hoor, maar dat mis ik nog”.

Misschien vindt je de volgende berichten ook leuk:

Afsluiting bouw

Zaterdag 10 oktober is de bouw officieel afgesloten. De bouwvrijwilligers schonken een heuse kei aan De Kei. De onthulling werd gedaan na een speech van

Lees verder »