Interview met Shervan Mustafa

Zoals in de nieuwsbrief van november te lezen was, heeft Shervan ons dorp verruild voor Zutphen.
Wat hij voor De Kei betekend heeft, en wat De Kei voor hem betekende, was daarin al te lezen.
In dit laatste interview van 2023 komt Shervan nog 1 keer aan het woord. Hij vertelt waar hij geboren is en hoe hij in Nederland zijn tweede vaderland gevonden heeft.
Een indrukwekkend verhaal.

Geboren in Syrië
Shervan is in 1995 in de Syrische stad Aleppo geboren. Hij groeide op in een groot gezin van zes kinderen met vier broers en een zus.
De lagere school doorliep hij op een gemengde school.
“Ik was vijf jaar toen ik voor het eerst naar school ging. Ik heb een jaar voorbereidend onderwijs gehad. Daar hebben mijn ouders voor betaald. Maar lang niet iedereen kon dat betalen dus de meeste kinderen gingen pas vanaf hun zesde voor het eerst naar school.
Op de lagere school zaten de jongens en meisjes nog bij elkaar in de klas. De zomervakanties waren lang. Bijna zes maanden, omdat er ook veel feestdagen in vielen.”
Op zijn twaalfde ging Shervan naar de middelbare school. Daar zaten alleen jongens op. Meisjes kregen op een aparte school onderwijs. Helaas ging het op school iets minder goed. “Ik deed een soort examen om over te gaan naar de tweede klas maar ik zakte.”
En moest je toen het jaar overdoen? “Nee, ik ging van school. De leerplicht in Syrië is anders dan hier. Mijn vader had een goedlopende verfzaak en kon wel wat hulp gebruiken, dus daar ging ik werken.”

Oorlog
Zoals wij allemaal weten, brak in Syrië de oorlog uit. Wij zagen hier vreselijke beelden op tv, vooral van Aleppo.
Hoe was dat voor jou?
“Ik vond het heel erg. Wij waren ineens niet meer veilig in ons eigen huis, op straat en in ons eigen land. Ons leven was in één klap veranderd. Er was heel veel angst en verdriet. Nadat de zaak van mijn vader gebombardeerd was, ben ik op mijn zeventiende samen met mijn broer gevlucht naar Turkije. Wij hadden geen geldige documenten en moesten daardoor illegaal werken in een bedrijf. In het begin bleven we zelfs stiekem slapen op ons werk omdat wij geen onderdak hadden.”
En jouw familie in Syrië? “Mijn broer en ik hebben hard gewerkt om geld te verdienen, zodat de rest van mijn familie ook naar Turkije kon komen. Het was een moeilijke tijd maar we hadden elkaar. Iedereen had het overleefd en daar waren wij enorm dankbaar voor.”

Vlucht naar Europa
De hele familie heeft in Turkije veel gewerkt en gespaard om na twee en een half jaar de vlucht voort te zetten naar Europa.
Natuurlijk waren zij in Turkije relatief veilig voor het oorlogsgeweld in Syrië, maar vanuit de illegaliteit konden zij er geen veilige en stabiele toekomst opbouwen. “Mijn familie en ik hadden geen geldige documenten en zouden die van de Turkse overheid ook nooit krijgen.” De familie besloot daarom, met gevaar voor eigen leven, de bizarre tocht af te leggen naar Europa. ‘s Nachts over zee in overvolle gammele boten met te weinig benzine om de overkant te bereiken. Over land, niet wetende waar en hoe hun reis zou eindigen.
“Wij waren afhankelijk van gewetenloze mensensmokkelaars. Wij moesten enorme geldbedragen betalen, werden slecht behandeld, maar dit was onze enige kans op een veilige en stabiele toekomst.” Tijdens deze vlucht heeft Shervan letterlijk de dood in de ogen gekeken.
Uiteindelijk weten Shervan en zijn familie de reis allemaal te overleven en Ter Apel te bereiken. Later werd hij overgeplaatst naar het AZC in Venlo. Daarna heeft Shervan zelfs nog een tijdje zonder vaste woon- of verblijfplaats (maar met verblijfsvergunning op zak) rond gezworven. In 2017 kreeg hij het verlossende woord dat hij in Steenderen kon komen wonen, samen met zijn jongere broertje.
Zijn ouders bleven in eerste instantie nog in Turkije, maar werden later met hun kinderen herenigd in Nederland. Zijn opa van 85 bleef in Turkije, hij kon de reis niet aan en is daar van ouderdom gestorven.

Wonen in Steenderen
Het moet een hele omschakeling voor jou geweest zijn om vanuit de grote en onveilige stad Aleppo in het kleine rustige dorp Steenderen te wonen. “Ja, dat was ook zo, maar ik was heel blij. Eindelijk mijn eigen plek, op eigen benen staan in een land waar het veilig is. In het begin voelde ik mij heel eenzaam. Ik kende er niemand, sprak de taal niet en snapte niks van de Nederlandse cultuur.”
Om de benodigde papieren in te vullen, ging Shervan naar het sociaal team in De Kei en daar kwam Geert Postma in beeld. “Geert heeft heel veel voor mij gedaan. In het begin durfde ik mijn huis bijna niet uit. Maar Geert kwam mij dan gewoon ophalen, trok mij over de drempel om naar De Kei te gaan. Hij gaf mij daar vaste taken. Ik zette koffie, deed de deur open, hielp met schoonmaken, deed boodschappen en nog veel meer. Zo leerde ik de taal, de cultuur en de mensen kennen.” Shervan kreeg weer een dagritme, een doel om op te staan en kon zich nuttig maken voor anderen, iets wat hij erg fijn vond. “En al snel werd ik officieel vrijwilliger bij Stichting Welzijn.”

Studie, diploma’s en werk
“Ik haalde mede dankzij de taal- en bijlessen van Erika Kuik en Marjolein Rudolphus mijn inburgeringsdiploma. Ik liep o.a. stages bij Hanneke van De Tolbrug in Toldijk, bij Hans en Riet Geurts van Woonwinkel Gosselink en had een bijbaantje bij Sand in Apeldoorn.” Toen brak de tijd aan voor Shervan om verder aan zijn toekomst te werken. Hij volgde de opleiding zorg en dienstverlening aan het Aventus in Apeldoorn. “Soms zag ik het allemaal niet meer zo zitten, maar Erika en Geert motiveerden mij altijd weer om vol te houden. Ik ben ze heel erg dankbaar voor alles wat zij voor mij gedaan hebben.”
In 2020 slaagde Shervan voor zijn opleiding en kreeg een vaste baan bij de gemeente Bronckhorst als consulentondersteuner en verbinder tussen nieuwkomers en overheid.

En nu heb je Steenderen verlaten…..
“Ja, ik heb drie maanden geleden een huis gekocht in Zutphen. Ik ben heel trots op mijzelf dat ik dit allemaal heb kunnen bereiken. Ik heb veel te danken aan Steenderen, heb er echt een hele goede tijd gehad en heb mij heel welkom gevoeld. Maar ik ben nog jong en wil graag in de stad wonen. Ik zit in Zutphen op de sportschool. Heb in Steenderen mijn zwemdiploma gehaald en zwem nu regelmatig in Zutphen, spreek af met vrienden om uit te gaan, ga elke week bij mijn ouders in Doetinchem eten en natuurlijk ga ik elke dag naar mijn werk.”

Hoe zie jij jouw toekomst voor je?
“Ik heb inmiddels een Nederlands paspoort en ga vooral genieten van de vrijheid hier in Nederland. Ik hoop de vervolgopleiding Sociaal Werk te gaan doen, wil mensen kunnen blijven helpen. Daar is behoefte aan. Wat Geert voor mij was, ben ik nu voor nieuwkomers. Dat wil ik blijven doen.”

Laatste vraag; wat vind je van De Kei?
“Ik vind het een prachtige plek om te ontmoeten. Leuk dat het er is in het dorp. Een plek waar je elkaar tegen kunt komen en samen koffie kunt drinken.”

Misschien vindt je de volgende berichten ook leuk:

Zelfgemaakte kaarten

De kaartenstandaard op De Kei is weer goed gevuld met zelfgemaakte kaarten van Stichting Welzijn. Op de creatieve woensdagochtend wordt er hard gewerkt om dit

Lees verder »

Vitaal 2023 in

Workshop door Rien Scholten Inleiding.Wellicht start januari 2023 weer met allerlei goede voornemens om gezond te beginnen. Minder te drinken, meer te bewegen , te

Lees verder »